Sakrament uzdrowienia chorych mogą (a nawet powinny) przyjąć osoby chorujące, udające się na operację, będące w podeszłym wieku, nie tylko w ostatniej godzinie życia.

Tak jak pozostałe sakramenty tak i sakrament namaszczenia przeznaczony jest wyłącznie dla żyjących. Nie wolno wprowadzać kapłana w błąd i wzywać w celu udzielenia sakramentów osobie, która już zmarła.

Sakramentu namaszczenia chorych udziela się chorym, namaszczając ich na czole i dłoniach olejem z oliwek lub stosownie do okoliczności innym olejem roślinnym, należycie poświęconym, wymawiając tylko jeden raz następujące słowa:

"Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie."(Paweł VI, Konstytucja apostolska "Sacram unctionem infirmorum"; por. KPK, kan. 647 § 1).

Szafarzem (udzielającym) sakramentu namaszczenia chorych jest kapłan. Do chorego, w celu udzielenia tego sakramentu, można poprosić kapłana zasadniczo o każdej porze, kiedy nadejdzie taka potrzeba.

Tego sakramentu udzielamy także przy okazji duszpasterskich odwiedzin chorych.