Józefie najmężniejszy

Być mężnym oznacza, że w imię wyższych wartości jestem gotowy narazić się na nieprzyjemności, chociaż tego nie szukam. Widzimy to najlepiej, gdy Józef przyjmuje Maryję w stanie błogosławionym, choć wie, że to nie jego dziecko nosi pod sercem. Owszem, męstwem jest przeciwstawienie się ludzkim opiniom, ale jeszcze większym męstwem jest przeciwstawienie się własnym opiniom, nadziejom i oczekiwaniom.

Józefie najroztropniejszy

Roztropność to dobieranie właściwych środków prowadzących do celu. Czasami jednak pojmujemy ją asekuracyjnie. Roztropność nie łączy się ze śmiałymi czy nawet szalonymi decyzjami i czynami. Widzimy, jak żyje Jezus. Nie cofa się przed niczym, by zbawić ludzi. Mówili nawet o Nim, że odszedł od zmysłów.

Św. Teresa z Avila o św. Józefie„Obrałam sobie za orędownika i patrona chwalebnego św. Józefa, usilnie jemu się polecając... Temu chwalebnemu Świętemu, jak o tym wiem z własnego doświadczenia, Pan dał władzę wspomagania nas we wszystkich naszych potrzebach (...). Nigdy jeszcze nie spotkałam nikogo, kto by prawdziwe miał do niego nabożeństwo i szczególną mu cześć oddawał, a nie osiągnął coraz większych korzyści w cnocie, bo on w sposób dziwnie skuteczny wspomaga każdą duszę, która mu się poleca (...). Proszę tylko dla miłości Boga każdego, kto by mi nie wierzył, niech spróbuje, a z własnego doświadczenia się przekona, jak dobra i pożyteczna to rzecz polecać się temu chwalebnemu Patriarsze i go czcić" (Życie, 6, 6-8).

Dziewiąty dzień nowenny i śmierć świętego Józefa

Święty Józef, po wypełnieniu swojej misji życiowej, został wezwany do wieczności. Odchodził z tego świata w pokoju, choć było mu ciężko rozstać się z Małżonką i Synem, których miłował i służył Im ofiarnie przez wszystkie swoje dni. Całe jego życie, święte, bez skazy grzechu, było przygotowaniem do tej ostatniej chwili. Można więc powiedzieć, że „mąż sprawiedliwy nie lękał się śmierci". Dlatego stał się Patronem umierających.

Ósmy dzień nowenny - miłość do Pana Jezusa

Święty Józef kochał Jezusa gorącą miłością. Z woli Opatrzności był dla Syna Bożego ojcem na ziemi. Mógł dbać o Jego potrzebny, wychowywać Go i cieszyć się Jego stałą bliskością. Była to miłość ofiarna, zdolna do poświęceń i wyrzeczeń. Wszystkie niedostatki, przykrości i cierpienia hojnie wynagradzał mu Jezus swoją synowską miłością, szacunkiem i posłuszeństwem.