Pociecho nieszczęśliwych
Pociecha to imię Ducha Świętego. Jezus, odchodząc z tego świata, obiecuje posłać Pocieszyciela. Ta cecha św. Józefa świadczy o obecności Ducha Świętego w jego życiu. Wiele jest nieszczęść, a tym samym i wiele osób nieszczęśliwych na tym świecie. Niełatwo im pomóc, niełatwo pocieszyć. Jak pocieszyć?
Opiekunie dziewic, Podporo rodzin
Tę cechę Józefa chyba najpełniej odkryła św. Teresa z Avila. W pełni zawierzyła mu życie swoje i swoich sióstr. Józef, podobnie jak o Maryję, troszczy się o tych, którzy pozostają bezżenni dla królestwa niebieskiego i służą w Kościele. Troska tylko o swoją rodzinę to za mało. Bóg pokazuje mężczyźnie jeszcze innych potrzebujących i rozszerza nasze serce, byśmy szli im z pomocą. Dla każdego z nas oznacza to co innego, ale warto szukać, by odpowiedzieć na Boże wezwanie. Może chodzi o modlitwę, a może o konkretną pomoc.
Wzorze pracujących
Jest taka anegdota o koniu, który stanął przed niezaoranym polem i powiedział: "Na tyle jestem koniem, ale uda mi się tego pola zaorać". Często właśnie tak myślimy o swojej pracy, jakoby stanowiła o naszej wartości. To nieprawda. Józef był cieślą i pracował na utrzymanie rodziny. To, że jest wzorem, nie wynika z tego, że był przodownikiem pracy i robił najwięcej, ale że żył w harmonii i praca była mądrze wpisana w całe jego życie.
Miłośniku ubóstwa
Józef był mistrzem zaufania Opatrzności. Gdy Jezus mówi o liliach polnych i o ptakach powietrznych, widzę zaufanie i powierzenie się Bogu świętego Józefa. Ubogi. To polskie słowo odsłania istotę znaczenia tej cechy. Józefowi, choć był z rodu królewskiego, wystarczało poprzestawanie na małym, bo to czyni wolnym. Dzięki temu Jezus mógł bez trudu stać się wędrownym kaznodzieją. Zbyt wielkie bogactwa wiążą i uzależniają.
Józefie najwierniejszy
Można być wiernym czemuś lub komuś. Chodzi o to, by zachować zgodność między myślami, słowami i czynami, które są podporządkowane temu, co kocham, kogo kocham. Ewangelia uczy, że w wierze, a tym samym w wierności chodzi o kogoś, a nie tylko o coś.