„Stwórcza miłość Boga w Trójcy Jedynego"

„Był „czas", gdy na świecie unosił się jeno Duch Boży, który jest Miłością i to tak wyłączną, iż zawiera w sobie wszystko – całą istność Boga, Jego możliwości stwórcze i odwieczny plan, który jest w myśli Bożej. Wszystko się w tej miłości zawiera, jak w urodzajnym łonie, z którego wyjdzie to, czym napełni się z czasem glob i okrąg ziemski – byty, które z doskonałej i absolutnej Jedni wywiodły swoje istnienie, przebogatą różnorodność i niepowtarzalność, w każdym, nawet najdrobniejszym szczególe. To przedziwnie żyzne łono to Miłość, którą jest sam Bóg i poza nią – nie masz nic! (...).

„Maryja nadzieją udręczonej rodziny ludzkiej"

„Przedziwnie wymowne jest działanie mocy Bożej przez Maryję w naszych czasach. Bóg, który ongiś budził nadzieję udręczonej Rodziny ludzkiej i raz po raz ukazywał jej przyszłą Matkę Boga, Zbawcy świata, i w naszych czasach, tak pełnych udręki, ponawia objawienia maryjne. Ujrzeliśmy Ją w wizji Soboru Efeskiego, a potem oglądaliśmy Ją często w modlitwie Kościoła, w liturgii, w pobożności i religijności maryjnej, we wspaniałych obrzędach i świętach, które Kościół ustanawia. A gdy świątynie rozbrzmiewały czcią Maryi, oto Bóg, chcąc jak gdyby przybliżyć jeszcze bardziej Matkę swoją ludziom, wyprowadza ze świątyń, ukazuje w polach, wśród gór, na przedmieściach i pastwiskach.

„Dynamizm Bożej Miłości"

„Zesłanie Ducha Świętego, największa po Zmartwychwstaniu uroczystość w Kościele Chrystusowym, jest zarazem świętem najbardziej współczesnym i aktualnym na dziś. Gdy rozważymy inne tajemnice wiary świętej, stwierdzamy to, co było, lub oczekujemy na to, co będzie. Na przykład w uroczystość Wielkanocy radujemy się faktem Zmartwychwstania Chrystusa i ożywiamy w sobie nadzieję na nasze zmartwychwstanie.

„Idźcie i głoście Ewangelię miłości"

„Kościół woła dziś w liturgii: „Mężowie Galilejscy: czemu stoicie zapatrzeni w niebo?" (Dz 1, 11).Mistrzowie malarstwa przedłużają jak gdyby, na swoich obrazach, moment Wniebowstąpienia Chrystusa. Jeszcze widać Jego szaty, ślady znikających nóg, a uczniowie Pańscy stoją i patrzą, patrzą... w niebo. Jednak trzeba ich obudzić z tego zapatrzenia i przypomnieć właściwe zadanie, które się dla nich zaczęło: „Mężowie Galilejscy: czemu stoicie zapatrzeni w niebo? Ten Jezus, który spośród was wzięty jest do nieba, przyjdzie tak, jakoście Go wiedzieli idącego do nieba" (Dz 1, 11). To ich otrzeźwiło i wyrwało z zapatrzenia. Długo mogliby tak stać, jednak nie po to zostali wezwani. Chrystus już przedtem powiedział im, do czego ich powołuje zlecając: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu" (Mk 16, 15).

„Niech Imię Pańskie będzie pochwalone"

„Można sobie na ziemi zakładać różne cele szczegółowe, ale muszą one w tym lub innym zakresie współdziałać z celem najbardziej generalnym, syntetycznym, koncentrującym w sobie wszystkie inne cele. Pan Jezus chciał ustawić szczytowy cel, gdy powiedział: „Święć się Imię Twoje!". To jest jak gdyby dach nad całą ludzką pracą i wysiłkami. Zbawiciel ujawnił również w tych słowach wolę Ojca, bo przecież po to przyszedł na ziemię, aby nam opowiedzieć o Ojcu i ukazać Jego wolę.