„Kto chce być pierwszy wśród was"

Człowiek dopiero wtedy jest w pełni szczęśliwy, gdy może służyć, a nie wtedy, gdy musi władać. Władza imponuje tylko małym ludziom, którzy jej pragną, by nadrobić w ten sposób swoją małość. Człowiek naprawdę wielki, nawet gdy włada, jest służebnikiem. Chrystus o tym mówił: „Między wami będzie inaczej: kto chce być pierwszy wśród was, niech tylko będzie sługą wszystkich". Dopiero wtedy osiąga się wielkość i wtedy ona się ujawnia,, gdy człowiek może służyć. Równocześnie osiąga się upragnioną pełną wolność (...)

„Wychowanie człowieka na brata ludzi"

Człowiek genetycznie wywodzi się z łona Ojca i jest „homo Dei" – człowiekiem Bożym. Wychowanie go na brata wszystkich ludzi musi odbywać się w duchu poszanowania podstawowych jego dążeń, pragnień i głodów. Gwarancją rozwoju osoby są prawa wszczepione przez samego Stwórcę w naturę człowieka, jako istoty rozumnej i wolnej.

„Ojcze!"

„Ojcze! Czy zdołam zebrać wszystkie uczucia, wrażenia, myśli, które budzi to słowo? Czyż tylko słowo? To nie słowo! W dźwięku „Ojcze!" zanika słowo: niemal nie słyszę go i nie czuję. Jest ono jakby przepełnioną czarą, z której spływa zawartość za lada dotknięciem. Jest jak kwiat okryty rosą poranną. Nie chcę stracić ani jednej kropli. A jednak inaczej dotknąć go nie zdołam, choćbym sięgał po niego najdelikatniejszym uczuciem, najwyborniejszym drgnieniem serca, najsubtelniejszym szeptem warg.

„KOŚCIÓŁ PASTERZY I MĘDRCÓW" - Sługa Boży kard. Stefan Wyszyński

„Syn Boży od początku swego pojawienia na ziemi, jednoczy wokół siebie wszystkich. Przy Bożej klękają społem: Aniołowie, pasterze i mędrcy (...).Uderza nas przedziwna harmonia, rodząca się między światem niebian i ziemian. „Jasność Boża" ogarnia ludzi, pasterze słyszą głosy anielskie, rozmawiają o Bogu Narodzonym, spieszą posłuszni wskazaniom z nieba. A w szopie Betlejemskiej jakże ten lud pasterski czuje się dobrze! Zostali wezwani, pojęli swoje prawa do Boga, oglądali Go własnymi oczyma i wracali „wielbiąc i chwaląc Boga za wszystko, co słyszeli i widzieli..." (Łk 2, 20).

„Miłość – odwiecznym pragnieniem świata"

„Bóg rozpoczął budowanie fundamentów współżycia ludzkiego od serca, gdy zajrzał w Serce Dziewicy z Nazaretu i przez Ducha Świętego, który jest Duchem Miłości, przekazał Synowi Serce Ojcowskie (...). Bóg – Miłość wszedł w życie codzienne, tak bardzo bliskie człowiekowi. Z całą potęgą i mocą wtargnął Bóg – Miłość w życie rodzinne i założył w domku ubogiego cieśli Świętą Rodzinę. Wtargnął do warsztatu pracy i odmienił współżycie w pracy. Codzienny trud pracy wytwórczej, rzemieślniczej napełnił miłością.